Ons blog

De markt van gevelmaterialen evolueert razendsnel. Nieuwe materialen, composieten en behandelingen worden voortdurend geïntroduceerd, vaak met sterke claims rond duurzaamheid en brandveiligheid. Toch worden brandtesten in de praktijk vrijwel altijd uitgevoerd op nieuwe materialen, terwijl gevels in werkelijkheid jarenlang blootstaan aan UV-straling, regen, temperatuurschommelingen en seizoensinvloeden. Het is daarom logisch dat materialen onder dergelijke omstandigheden verouderen. Sommige materialen behouden hun structuur en eigenschappen relatief stabiel, terwijl andere intern degraderen. Deze veranderingen kunnen een duidelijke impact hebben op materiaaleigenschappen zoals sterkte, interne structuur en cohesie van het materiaal. De relevante vraag is daarom niet alleen welke brandklasse een materiaal vandaag haalt, maar vooral hoe dat materiaal zich gedraagt nadat het jarenlang aan het klimaat is blootgesteld.

Op 25 juli 2025 brandde een recent opgeleverd appartementencomplex in Bro, Zweden, volledig uit. Het gebouw was in 2023 in gebruik genomen en bestond uit 23 appartementen, verdeeld over vier verdiepingen en een zolder, uitgevoerd als Br1-gebouw volgens de Zweedse bouwvoorschriften. De draagstructuur bestond hoofdzakelijk uit massief hout, met onbrandbare isolatie, houten gevelbekleding en balkonplaten uit hout met een polyester composietomhulling. Volgens de documentatie voldeed het gebouw aan de geldende brandvoorschriften, inclusief geveltesten. Toch bereikte de brand binnen twaalf minuten de dakrand en verspreidde zij zich binnen zestig minuten naar meerdere appartementen en de volledige zolder. Er vielen geen slachtoffers, maar het gebouw werd totaal verloren verklaard. Het officiële ongevalsonderzoek is uitzonderlijk gedetailleerd, technisch grondig en stelt fundamentele vragen over duurzaamheid van brandvertragende behandelingen en het systeemgedrag van gevels.

Brandreactie wordt vandaag getest op nieuw materiaal in een laboratorium. Dat gebeurt onder perfecte, gecontroleerde omstandigheden. In de praktijk hangen houten gevels en bekledingen echter jarenlang buiten in regen, wind, zon en vorst. We weten al langer dat brandvertragende behandelingen onder die omstandigheden kunnen verzwakken. Toch wordt zelden systematisch bekeken wat dat betekent voor bestaande gebouwen. Het onderzoek dat hier wordt besproken vertrekt precies vanuit die vraag. Niet: “Behaalt dit product klasse B in het lab?”, maar wel: “Hoe gedraagt het zich na jaren buitengebruik?” En daaruit volgt een belangrijke discussie: als klasse B wordt geëist, moet die prestatie dan ook na tien of twintig jaar nog gelden?

Na de tweede winter beginnen de gevelmaterialen zich duidelijk te onderscheiden.
Tal van houtsoorten, dezelfde gevel, zelfde detaillering, open westzijde, volledig vrij en goed geventileerd.

Fire reaction testing of wood façade materials is typically performed on new materials under controlled and repeatable conditions. While such testing provides valuable insight into initial performance, façade materials in practice are exposed for years to solar radiation, moisture cycles and temperature variations. Over the past years, a large number of wood species have been tested using identical SBI test configurations, allowing material-related behaviour to be distinguished from test-induced variability. Repetition tests show that results tend to cluster strongly within a given wood species, while pronounced differences occur between species, even within a relatively narrow density range. These observations indicate that fire behaviour is inherently wood-species dependent. Based on this, the working hypothesis was formulated that the effects of natural weathering may also be species dependent and potentially non-linear. This blog outlines the research approach used to investigate these mechanisms and explains why understanding surface evolution over time is essential when interpreting fire behaviour of wood façades.